Σήμερα η διάθεση μου, πήρε την απόχρωση του χακί. Ένα-δυο, ένα-δυο, προσοχή! Και όχι τίποτα άλλο, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το χρώμα. Μου προκαλεί θλίψη.
Παύση για πότο και τσιγάρο.. αυτό το βράδυ τα χρειάζομαι και τα δύο.
Ατελείωτο αυτό το Σαββατοκύριακο.. από εκείνα που δεν θες να έρθουν ποτέ. Από εκείνα που τους λείπει η αρχή, η μέση και φυσικά το τέλος. Περιμένω πως και πως το ξημέρωμα της Δευτέρας. Θα είναι πολύ δύσκολη μέρα..
Από το ράδιο ακούγεται: ” …θες να ‘μαι καλά να μην πονάω… θες να μη σου λέω πως σ’ αγαπάω… θες… ”
Ντυμένες στα χακί, οι σκέψεις μου απόψε. Σαν πιστός στρατιώτης κι αυτές.. άγρυπνος φρουρός, φύλακας της αγάπης σου, κρυμμένες πίσω από το τελευταίο αντίο. Κι εγώ εδώ.. να περιμένω, άγρυπνος σκοπός, την τελευταία λέξη που ‘ριξες κάτω. Ακόμα περιμένω..
Που είσαι αγάπη μου; Κι εγώ σου φτιάχνω με τη νύχτα μουσικές.. μελωδίες για δύο καρδιές κι έναν απόλυτο έρωτα. Τραγούδια για τις παντοτινές, του έρωτα και της αγάπης, υποσχέσεις που δώσαμε.
Ένα-δυο, ένα-δυο, προσοχή! Ξημερώνει αγάπη μου.. και η Δευτέρα ακόμα δεν ήρθε.
“ …συγνώμη που σ’ αγάπησα.. που σ’ αγαπάω..
αλλά δε παίρνω πίσω ούτε ένα απ’ τα σ’ αγαπώ μου. ”
Έχει περάσει τόσος καιρός, που έχω την εντύπωση ότι κόλλησαν τα ρολόγια και πάγωσε ο χρόνος.. τα τηλέφωνα σταμάτησαν να χτυπάνε και το ίντερνετ δεν υπάρχει πια.
Δεν θέλω καν να θυμάμαι πόσες νύχτες πέρασα (περνάω) με το τηλέφωνο στο χέρι να περιμένω να χτυπήσει.. κι αυτό το αναθεματισμένο να μην χτυπάει..
Εκεί που δεν έβγαινα καθόλου και έπινα με το ζόρι ένα ποτό, τώρα για πλάκα πίνω ένα μπουκάλι.. αλλά.. δεν βοηθάει ούτε αυτό..
Όλοι νόμιζαν (κάποιοι ακόμα νομίζουν) πως περνάω μια φάση χωρισμού.. και δεν τη μπορώ τη λύπη τους..
Δεν ήθελα και δεν θέλω να πηγαίνω πουθενά.. δεν ήθελα και δεν θέλω να βλέπω κανέναν.. καθόμουν (κάθομαι) μπροστά στον υπολογιστή ώρες ατέλειωτες.. να περιμένω..
Ένα βράδυ, από τα πολλά, μέθυσα.. κι όλη τη νύχτα μιλούσα μόνο για ‘σένα, με κλάματα και λυγμούς.. κι όλο έλεγα, «γιατί δεν προσπαθούμε ρε γαμώτο..»
…ένα καθυστερημένο γράμμα,
μήνες τώρα έφερνε βόλτα…
Πολλές φορές έχω κάτσει να βάλω τα λόγια μου σε μια σειρά και να τα κάνω πρόβα, πριν σε δω, για να σιγουρευτώ ότι δε θα ξεχάσω τίποτα. Και όποτε σε ‘βλεπα, άδειαζε το μυαλό μου και έλεγα ό,τι να ‘ναι. Όπως τα έβαλα και την ημέρα που σου είπα έρχομαι.. Θα έρθω μόνο και μόνο για να σου αποδείξω πως όσα σου έχω πει ως τώρα είναι αλήθεια..
Μόλις σε είδα, βλέποντας τα μάτια σου, έφυγαν όλα από το κεφάλι μου. Στεκόμουν εκεί, απλά.. Ήθελα μόνο να σε αγκαλιάσω και να σου πω πόσο πολύ μου έλειψες. Πως δίπλα σου νιώθω πραγματικά ζωντανή. Να σε αρπάξω και να σε φιλάω ώσπου να μου πεις φτάνει. Τέλος πάντων..
Η τελευταία μας “διαμάχη” ήταν καθοριστική για πολλά πράγματα. Τα μάτια σου έμοιαζαν με αυτά ενός τίγρη όταν απειλείται. Τα λόγια σου ήταν κι αυτά άγρια. Παρ’ όλα αυτά το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν ότι δεν μπορώ χωρίς εσένα και ταυτόχρονα ήθελα να χαθώ..
Λίγες εβδομάδες αργότερα είμαι (ακόμα) πολύ ερωτευμένη μαζί σου και.. όλα σου μου λείπουν. Ο τρόπος που μιλάς.. που με κοιτάς.. που μ’ ακουμπάς.. Ο τρόπος που με φιλάς.. που μ’ αγγίζεις.. που μου κάνεις έρωτα.. Ο τρόπος που μου χαμογελάς.. που πίνεις το ποτό σου.. που καπνίζεις.. που οδηγείς.. Ο ήχος που κάνεις με το στόμα σου.. Όλα σου μου λείπουν, όλα..
Μου ζήτησες προς το παρών ν’ αφήσω τα πράγματα ως έχουν.. προσπαθώ λοιπόν, να αφήσω να περάσει ο καιρός και να μη βλέπω τα πράγματα που με πονάνε. Αλλά εκεί που νομίζεις πως όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, τσουπ σου δίνουν μία να μη ξέρεις τι και από που σου ήρθε..
Ξέρω πως πολλές φορές κάνω πράγματα “χαζά”, αν μπορώ τα χαρακτηρίσω έτσι, και συνεχίζω την καταστροφική μου πορεία με ακόμα πιο χαζές αντιδράσεις. Δεν το κάνω όμως επίτηδες, απλά μου βγαίνει.. αφού σε χάνω (σε ‘χασα) δεν ξέρω πως αλλιώς να αντιδράσω. Ουφ..
Ο χρόνος περνάει.. κι εγώ εδώ.. να περιμένω υπομονετικά.. για ένα.. για μία..
Σε θυμάμαι..
γυρίζω πίσω και σκέφτομαι το χθές..
νομίζω πως σε βλέπω ξανά..
Νιώθω σαν να είσαι εδώ.. σαν να είναι ακόμη το άρωμά σου στον αέρα μου.. Παραίσθηση, ανάμνηση.. πες το όπως θες.. έμαθα να ζω μαζί τους.. Μέσα από αυτές γνώρισα κι αγάπησα τον εαυτό μου.. με σύμμαχο, δυστυχώς, τη μοναξιά..
Κι αν λέω πως μου λείπεις είναι γιατί ξέχασα πως ήσουν όνειρο.. μακρινό και άπιαστο.. κι έτσι σε έκανα ποίημα, τραγούδι.. σ’ έκανα δικό μου όπως ποτέ δεν θα μπορέσεις να γίνεις.. μέσα απ’ τις αναμνήσεις που δημιουργεί το μυαλό..
Χάσαμε την ουσία που είχε η σχέση μας.. θέλαμε κι δύο το ρόλο του πρωταγωνιστή..
| 
