Σκόρπιες σκέψεις (περί διάθεσης..) vol.14

Η διάθεσή μου,

λείπει..

έφυγε!

Μ’ άφησε κι αυτή..

Βέβαια, δεν ξέρω και δε με νοιάζει που πήγε.

Εσύ μου λείπεις!

Όχι αυτή.

Είσαι όπως η νύχτα φωτεινός κι έναστρος.

Άσε με και να σου μιλώ

πάλι με τη σιωπή σου

που ‘ναι σαν λάμπα φωτεινή,

απλή σαν δαχτυλίδι.

Είσαι όπως η νύχτα φωτεινή κι έναστρη.

Η σιωπή σου είν’ από αστέρι,

τόσο μακρινή κι απλή.

* Πάμπλο Νερούδα *

Σκόρπιες σκέψεις (για μένα ρε!) vol.13

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που επιχειρώ να πραγματοποιήσω ένα ονειρό μου. Κι όχι ένα οποιοδήποτε όνειρο -ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ- να ασχοληθώ με την δημοσιογραφία. Η ανάγκη μου αυτή δεν προέκυψε από βαρεμάρα, αλλά κυρίως από την…επιθυμία να κάνω κάτι για μένα! Να κάνω κάτι για τη Μαρία!

Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Δεν έχω και πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου που να θέλουν να καταλάβουν τις ανάγκες μου! Τώρα θα μου πείτε, αν η δημοσιογραφία προσφέρει κατανόηση. Μάλλον όχι, αλλά αυτό θα το δείξει ο χρόνος.

Έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε και έπεισα τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω… και τα κατάφερα σε ένα βαθμό. Αυτό που δεν κατάφερα να ξεπεράσω, είναι η αντίδραση τον γύρω μου γι’ αυτό μου το εγχείρημα. Μόνο ένας είναι (ήταν) με το μέρος μου… αλλά κι αυτός δεν πιστεύει σε μένα… είμαι σίγουρη.

Η ώρα πέρασε… καλημέρα και καλή εργάσιμη εβδομάδα να έχουμε!

Υ.Γ. Αφιερωμένο στην Μ.Κ. μια κοπέλα με πείσμα και αποφασιστικότητα, όταν μιλάει για το όνειρό της.

14 Φλεβάρη εγώ σου ‘λέγα..

Αγαπημένη…

ποτέ δεν τα κατάφερνα στους αποχαιρετισμούς. Η ζωή, βλέπεις, μας αξιώνει με έρωτες, στους χωρισμούς όμως μας αφήνει απροστάτευτους. Μόνος του μαθαίνει καθένας να λύνεται απ’ τα χάδια. Και το μαθαίνει σωστά, καλύτερα απ’ το να σμίγει. Ίσως γιατί η μοίρα μας είναι η μοναξιά. Η μοναξιά κι ο φόβος της, ο φόβος του άδειου κρεβατιού, της άγραφης σελίδας… ο φόβος της ελευθερίας που μοιάζει στιγμές στιγμές να ποθούμε παράφορα - βλάσφημος πόθος, βρισιά σ’όποιον αγαπήσαμε.

Δεν ξέρω γιατί σου γράφω Μαργαρίτα. Θα μπορούσα να φύγω έτσι, η Ισπανία κι η Αλγερία με περιμένουν. Τα νέα λιμάνια, τα νέα κορμιά, τα καινούρια χαρτιά κι οι υποσχέσεις τους, δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Χωρίς λέξη θα ήταν καλύτερα, σκέφτομαι. Αλλά είμαι πια αιχμάλωτος των λέξεων. Κι ας μην την διάλεξα εγώ αυτή την αιχμαλωσία - ποιος άλλωστε διαλέγει τα δεσμά του; - ωστόσο είναι πολλές φορές, λυτρωτική. Κι ύστερα δεν είμαι δειλός. Ένας εραστής, ένας πραγματικός εραστής, ακόμα κι αδέξιος, ακόμα και απένταρος δεν επιτρέπεται να είναι δειλός. Οι έρωτες δε συγχωρούν τους μικρόψυχους ούτε χαρίζονται στους φοβισμένους.

Ζήσαμε μαζί Μαργαρίτα. Και ζήσαμε ωραία. Πολύ καιρό αλλά ο καιρός πεινάει, θέλει αίμα. Και το αίμα θέλει δρόμους, καινούριους δρόμους, κάθε φορά και πιο μακρινούς. Είσαι μια γυναίκα πολύτιμη, αμύθητη ερωμένη κι εγώ για το αμύθητο δεν έχω παρά λόγια. Αλλιώς δε μπορώ να το αποκτήσω και θα ήμουν αφελής αν περίμενα από σένα να μου χαριστείς. Αρκετά γενναιόδωρη ήσουν. Ακούγομαι σκληρός; Μπορεί να είμαι. Όμως όχι για να σε πληγώσω μα για να πληγωθώ. Για να πληγωθώ φεύγω. “Οι πληγές είναι φωλιές λουλουδιών”, τα δικά μου λουλούδια, οι δικές μου πληγές είναι οι λέξεις μου. Τώρα, μετά απο σένα, μακριά απο σένα, είναι έτοιμες ν’ ανθίσουν.

Δε σε φιλώ, σε περιέχω.

Αλέξανδρος Δ.

* Το κείμενο είναι απ’ την παράσταση: “Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε” που ανέβηκε το 2005, στο Θέατρο “Άνεσις”, με πρωταγωνίστρια την Πέμυ Ζούνη. Το γράμμα αυτό, υποτίθεται ότι γράφτηκε απ’ τον Αλέξανδρο Δουμά (υιό), για την κυρία με τις Καμέλιες, Μαργαρίτα Γκωτιέ.

Σκόρπιες σκέψεις (έρωτας σε χακί απόχρωση) vol.12

Σήμερα η διάθεση μου, πήρε την απόχρωση του χακί. Ένα-δυο, ένα-δυο, προσοχή! Και όχι τίποτα άλλο, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το χρώμα. Μου προκαλεί θλίψη.

Παύση για πότο και τσιγάρο.. αυτό το βράδυ τα χρειάζομαι και τα δύο.

Ατελείωτο αυτό το Σαββατοκύριακο.. από εκείνα που δεν θες να έρθουν ποτέ. Από εκείνα που τους λείπει η αρχή, η μέση και φυσικά το τέλος. Περιμένω πως και πως το ξημέρωμα της Δευτέρας. Θα είναι πολύ δύσκολη μέρα..

Από το ράδιο ακούγεται:
” …θες να ‘μαι καλά να μην πονάω… θες να μη σου λέω πως σ’ αγαπάω… θες… ”

Ντυμένες στα χακί, οι σκέψεις μου απόψε. Σαν πιστός στρατιώτης κι αυτές.. άγρυπνος φρουρός, φύλακας της αγάπης σου, κρυμμένες πίσω από το τελευταίο αντίο. Κι εγώ εδώ.. να περιμένω, άγρυπνος σκοπός, την τελευταία λέξη που ‘ριξες κάτω. Ακόμα περιμένω..

Που είσαι αγάπη μου; Κι εγώ σου φτιάχνω με τη νύχτα μουσικές.. μελωδίες για δύο καρδιές κι έναν απόλυτο έρωτα. Τραγούδια για τις παντοτινές, του έρωτα και της αγάπης, υποσχέσεις που δώσαμε.

Ένα-δυο, ένα-δυο, προσοχή! Ξημερώνει αγάπη μου.. και η Δευτέρα ακόμα δεν ήρθε.